ارزش قائل است كه اين كمال مطلوب و ايده آل يعنى سربلندى وطن يا نژاد محفوظ باشد . اگر اين كمال مطلوب نباشد ، براى زندگى هيچ گونه ارزشى قائل نيست . از نظر اسلام اين گونه امور دون شأن بشر است كه هدف قرار بگيرد ، بلكه پيغمبر اكرم افتخار به نياكان را امرى گندناك معرفى كرد . ولى به هر حال كسى كه كمال مطلوبى اينچنين دارد كه خواه ناخواه امرى معنوى و ذهنى است ، براى ماديات ارزشى در برابر آن قائل نيست . هيچ ملت متمدنى پيدا نمىكنيد كه افراد خود را به كمال مطلوبى ما فوق ماديات عادت ندهد و تربيت نكند يعنى افراد را همه مىخواهند به شكلى باشند كه ارزش امور مادى را مشروط به وجود و بقا و تحقق كمال مطلوب و ايده آل بدانند . تربيت مادى كمونيستى نيز با همه جنبه هاى ماترياليستى اين طور است . در اسلام ترك دنيا جز اينكه انسان ارزش امور مادى [ را ] تابع ارزش كمال مطلوب و امور ديگر معنوى وابسته به آن بداند چيزى نيست : * ( قل ان كان اباؤكم . . . احب اليكم من الله و رسوله . . . ) * اسلام به ترك دنيا به معنى رهبانيت و عزلت و ترك فعاليت و توليد امر نمىكند ، به تقدم آخرت بر دنيا يعنى به تقدم ارزشهاى معنوى و كمال مطلوب الهى دعوت مىكند . از اين رو مىتوانيم بفهميم كه تربيتى در جهان نيست كه اين نوع ترك دنيا - كه لازمه كمال مطلوب داشتن است - در آن نباشد . توصيف كاملى از غرور و ضرر و تغيير و بىوفايى دنيا نهجالبلاغه ، جلد 2 ، صفحه 43 ، خطبه 109 . خطبه مفصلى است در زمينه حالات دنيا كه به اين جمله شروع مىشود : اما بعد فانى احذركم الدنيا فانها حلوة خضرة حفت بالشهوات